خندههای هنرمندان

بی گمان وقتی نام رضا عطاران به میان میآید یاد خندههای حرص در آور "عطا" در فیلم "توفیق اجباری" میافتی. همچنین خندههای او در کارهایی چون "بزنگاه" "ترش و شیرین" و "هوو" حس تمسخر را به مخاطب القا میکند.

خندههای رضا عطاران فقط مختص خود اوست. حتی این خندهها تا جایی پیش میرود که بیننده را به حرص خوردن میاندازد.

مجموعه تلویزیونی "ترش و شیرین" یکی از نمونههای بارز خندههای تمسخرآمیز این بازیگر است.

وقتی از او درباره سبک خندههایش و حرصی که در میآورد میپرسی در جواب میگوید: "اگر حرص خوردید یعنی اینکه من کارم را خوب انجام دادم".

خندههای باور کردنی پرویز پرستویی

ازته دل میحنده-صادقانه

متخصص خندههایی که به دل بیننده مینشیند و مخاطب را با کوله پشتی پر از باور همراه میکند. حتی یک مورد هم در کارنامه کاری اش پیدا نمیکنی تا او را جزو بازیگرانی بدانی که خندههای مصنوعی دارند.

خندههای پرستویی لحظه ای نیست، بلکه مخاطب سالها با خندههای او میخندد. در بیشتر اوقات خندههایش تا سالها پس از پخش فیلم و سریالها به یاد بیننده میماند.

قهقهههای پرستویی در فیلم "لیلی با من است" جزو یکی از خندههایی است که در تاریخ سینما و تلویزیون ایران ثبت شده است.

همچنین میتوان گفت لبخندها و پوزخندهایش در فیلم سینمایی "مارمولک " همواره در ذهن مخاطبان سینما خواهد ماند.

مهران مدیری متخصص در انواع خنده

خنده های زورکی وغیرزورکی ومخترع خنده های چپ وچولی وطبیعی ومصنوعی

حتی نامش هم به خنده وصله خورده است. چه بخواهیم و چه نخواهیم این هنرمند متخصص است در اجرای انواع خنده، آن هم خندههای فراموش نشدنی. از لبخند و زهرخنده گرفته تا پوزخند و قهقهه. مدیری جزو معدود بازیگرانی است که میمیک چهره برایش پررنگ تر از دیالوگها و حرکات دست است.

او مجبور نیست با لب و دهان به رخ بیننده بکشد که میخندد، بلکه در بیشتر پلانهایی که بازی میکند این حس را با چشمهایش به بیننده القا میکند. از این رو نمیتوان به راحتی از خندههای شیطنت آمیز او در طنز 90 قسمتی "پاورچین" گذشت و بدون شک مدیری را میتوان اولین بازیگری دانست که خندههای منحصر به فردش هرگز از ذهن مخاطب پاک نمیشود. او خنده را میشناسد و شاید به همین دلیل استاد است در خنداندن مخاطبانی که با دیدن کارهای او حتی برای چند دقیقه غم و غصه را فراموش میکنند.